Ιστορία της Μονής

Η ίδρυση της μονής

«Βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και θέλεις να διώξεις το σκοτάδι», λέει ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. «Άνοιξε το παράθυρο για να μπει το φως, και μόνο τότε θα διαλυθεί το σκοτάδι.Το φως είναι αυτό που διώχνει το σκοτάδι.»

Από πόθο για το φως, μέσα στους αιώνες, χιλιάδες άνθρωποι άκουσαν το κάλεσμα από μέσα τους και αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή σε Εκείνον που υποσχέθηκε: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία, αλλ' έξει το φως της ζωής».

Κατανοώντας ότι ο μοναχισμός κρατά το κλειδί του νυμφώνα στον οποίο έρχεται ο Νυμφίος Χριστός, μερικές νέες ψυχές άφησαν τον κόσμο και ήρθαν στον τόπο που τους χάρισε ο Θεός, στην κοιλάδα του Τροτούς, ανάμεσα στα όρη Τσιούκ και Ταρκάου, στον νομό Βακάου. Έτσι γεννήθηκε η Ιερά Μονή «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» Διακονέστι.

Υπεραγία Θεοτόκε, φώτισόν μου το σκότος!

Η ανέγερση της μονής

Με τη χάρη του Θεού και την ευλογία του αοιδίμου Ιεράρχου Ευθυμίου του Ρωμάνου, ιδρύθηκε το 1998 η Μονή Διακονέστι.

Ο θεμέλιος λίθος του ναού της μονής τέθηκε τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, το έτος 2000.

Υπό τη σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, ανάλογα με τον αριθμό των μοναζουσών, μεγάλωσε σταδιακά και το συγκρότημα της μονής. Το 2002 ξεκίνησε η ανέγερση του μεγάλου ναού, τιμώμενου επ' ονόματι της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Με τα χρόνια προστέθηκαν κελλιά, εργαστήρια, το κωδωνοστάσιο και η τράπεζα.

Το 2021, στις 20 Νοεμβρίου, εγκαινιάστηκε το μικρό ξύλινο εκκλησάκι, τιμώμενο επ' ονόματι των «Εισοδίων της Θεοτόκου» και των «Αγίων Μυροφόρων», από τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Ρωμάνου και Βακάου κ. Ιωακείμ.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο χώρος της μονής, τα κτίρια και ο ναός κινδύνευσαν από κατολισθήσεις, που έπληξαν ό,τι κάποτε είχε υψωθεί με κόπο και προσευχή. Κατά τα έτη 2023-2025, το Υπουργείο Ανάπτυξης όρισε, μέσω της Εθνικής Εταιρείας Επενδύσεων, εργασίες ασφαλούς στερέωσης ορισμένων κτιρίων της μονής.

Έτσι, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου Ρωμάνου και Βακάου κ. Ιωακείμ, με τον ζήλο όλης της μοναστικής αδελφότητας, και από την αγάπη προς τον Θεό πολλών ευεργετών και θυσιαστικών και ευλαβών κτητόρων, η μονή ανακαινίστηκε και ωραιοποιήθηκε.

Την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του 2026, τελέστηκε η ακολουθία των εγκαινίων του Παρεκκλησίου που τιμάται επ' ονόματι των «Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ» και των «Αγίων Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου και Θεοδώρας της Σίχλας».

Το 2026, την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Προστάτιδος της μονής, τελέστηκε η ακολουθία των εγκαινίων του μεγάλου ναού, που τιμάται επ' ονόματι της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», του «Οσίου Διονυσίου της Κολιτσού» και της «Αγίας Φιλοθέης της Αργέσου».

Το τυπικό της μονής

Το τυπικό των ακολουθιών περιλαμβάνει καθημερινά τις επτά Ακολουθίες του νυχθημέρου και τη Θεία Λειτουργία, καθώς και την Παράκληση της Θεοτόκου ή των αγίων προστατών. Μετά τις ακολουθίες διαβάζεται το Ψαλτήρι.

Η αδελφότητα ασχολείται, μεταξύ άλλων διακονημάτων, με την αγιογραφία, τη βυζαντινή ψαλτική, καθώς και με τη μετάφραση βιβλίων. Όμως ο αγώνας όλης της ζωής παραμένει η βίωση του μοναχισμού όπως τον παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες και η διαφύλαξη της Ορθόδοξης Παράδοσης.

Επιθυμώντας να διακονεί τον Κύριο και τους ανθρώπους, πρώτα απ' όλα με την προσευχή και την αναίμακτη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, και έπειτα με τον λόγο, το χρώμα και το άσμα, η αδελφότητα προσφέρει ταπεινή ευχαριστία στην Παναγία, τη Δέσποινα και Κτητόρισσα της Μονής Διακονέστι, ζητώντας τη μεσιτεία της για την αιώνια ένωση με τον Θεό, ήδη από τη γη.

Είθε να γίνουμε όλοι μικρές λαμπάδες που να σκορπίζουν στον κόσμο το Φως του Χριστού!

Τα Κειμήλια της Μονής

Η μονή κοσμήθηκε με την εικόνα της Παναγίας και τον Τίμιο Σταυρό, αμφότερα αντίγραφα της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας Βηματάρισσας και του Σταυρού του Αγίου Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου, κειμηλίων της Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.

Από τον βίο του Αγίου Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου είναι γνωστό ότι, αφού είδε στον ουρανό μέρα μεσημέρι έναν φωτεινό σταυρό και άκουσε τα λόγια «Εν τούτω νίκα!», και γνώρισε την χριστιανική πίστη, την αγιότητα και τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού, ο αυτοκράτορας πήρε ένα τεμάχιο από το Ξύλο του Τιμίου Σταυρού και το τοποθέτησε σε πολύτιμη χρυσή λειψανοθήκη σε σχήμα σταυρού, την οποία έφερε μαζί του σε όλους τους πολέμους που διεξήγαγε. Αυτό το κειμήλιο φυλάσσεται στη Μονή Βατοπαιδίου, η οποία κατά την παράδοση κτίστηκε από τον ίδιο τον Άγιο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο και καταστράφηκε αργότερα από τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Προς τα τέλη του 4ου αιώνα, ο Αρκάδιος, γιος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, ταξιδεύοντας με ένα πλοίο που ναυάγησε κοντά στην κατεστραμμένη μονή, σώθηκε θαυματουργικά από την Παναγία, η οποία τον έφερε στην ακτή. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας ανοικοδόμησε τη μονή, και η κόρη του, μεγαλύτερη αδελφή του Αρκαδίου, την κόσμησε με την Εικόνα της Παναγίας Βηματάρισσας.

Με αυτή την εικόνα και με τον Σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου συνδέεται ένα θαύμα που συνέβη τον 10ο αιώνα. Όταν οι Άραβες πειρατές εισέβαλαν στη μονή για να τη λεηλατήσουν, ο νεαρός ιεροδιάκονος Σάββας, που φρόντιζε τα κειμήλια, πήρε την εικόνα και τον σταυρό και τα έκρυψε σε ένα πηγάδι μέσα στο Άγιο Βήμα, ανάβοντας κι ένα κερί μπροστά τους. Έπειτα σκέπασε το πηγάδι με μια πέτρινη πλάκα για να κρύψει την κρυψώνα. Η μονή λεηλατήθηκε και καταστράφηκε, και ο ιεροδιάκονος Σάββας οδηγήθηκε σε αιχμαλωσία. Μετά από εβδομήντα χρόνια, όταν η Κρήτη ελευθερώθηκε από την κυριαρχία των Αράβων, ο ιεροδιάκονος, σε βαθιά πια γεράματα, επέστρεψε στη μονή της μετανοίας του. Εκεί έδειξε στον νέο ηγούμενο το μέρος όπου είχε κρύψει τα ιερά κειμήλια και, αφού έκαναν προσευχή, σηκώνοντας την πέτρινη πλάκα από το πηγάδι, οι μοναχοί βρήκαν την εικόνα της Παναγίας και τον σταυρό να στέκονται όρθια πάνω στο νερό, με το κερί αναμμένο μπροστά τους, να καίει εβδομήντα χρόνια χωρίς να λιώνει. Από τότε μέχρι σήμερα, η εικόνα, ο σταυρός και το κερί βρίσκονται στο Καθολικό της Μονής Βατοπαιδίου, όπου, σε ανάμνηση του θαύματος, κάθε Δευτέρα βράδυ ψάλλεται η Παράκληση της Βηματάρισσας.

Η εορτή της εικόνας τελείται κάθε χρόνο την Τρίτη της Διακαινησίμου, όταν η εικόνα περιφέρεται λιτανευτικά στα όρια της μονής, με ύμνους δοξολογίας και με ευχαριστήριες και ικετευτικές προσευχές προς τη Δέσποινα και Κυρία Θεοτόκο, τάξη που ακολουθείται και στη Μονή Διακονέστι.

Μαζί με αυτά, ο Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού και ο Άγιος Καλλίνικος της Εδέσσης προστατεύουν τον ιερό οίκο.

Κύριε Ιησού Χριστέ,
ταις πρεσβείαις
της Παναχράντου Σου Μητρός

και πάντων των Αγίων Σου,
ελέησον και σώσον
ημάς! Αμήν.

Υπεραγία Θεοτόκε,

σώσον ημάς!

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου λέγεται Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ γιατί, ἐπειδὴ ἡ Παναγία συνδέεται στενὰ μὲ τὸν Υἱό της καὶ Θεό της, ἀφοῦ αὐτὴ ἔδωσε τὴν σάρκα της στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἐνανθρωπήσῃ καὶ νὰ σώσῃ τὸ ἀνθρώπινο γένος, γι’ αὐτὸ καὶ ὅ,τι συνέβη στὸν Χριστό, κατ’ ἀναλογία, συνέβη καὶ μὲ τὴν Παναγία, τὴν Μητέρα Του.

Κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα ἑορτάζουμε τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν νέκρωση τοῦ θανάτου. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, πού εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ, ἑορτάζουμε τὴν βίωση τῆς ἀναστάσεως, τὴν νέκρωση τοῦ θανάτου στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας μας. Ἄλλωστε, ἡ Παναγία εἶναι ἡ πρώτη ποὺ γεύθηκε τοὺς καρποὺς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὸν Χριστὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόσωπο μέσα στὴν ἱστορία.

Ἑπομένως, ἡ ἀνάσταση τοῦ σώματος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ἡ ἀνάληψή της στοὺς οὐρανοὺς ἐξηγεῖται θεολογικὰ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε τὴν θεία φύση με τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν ὑπόστασή Του, θέωσε τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ κατὰ συνέπεια ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ πρώτη ποὺ γεύθηκε τοὺς καρποὺς τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως θείας καὶ ἀνθρωπίνης φύσεως στὴν ὑπόσταση τοῦ Λόγου. Ἐπίσης, εἶναι ἡ πρώτη ποὺ εἶδε τὸν Ἀναστάντα Χριστό, κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Καί ἐφ’ ὅσον τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ προσελήφθη ἀπὸ τὴν Παναγία ἀναστήθηκε, ἦταν ἑπόμενο καὶ τὸ σῶμα τῆς Παναγίας μας νὰ ἀναστηθῇ καὶ νὰ ἀναληφθῇ.

Οι Θεομητορικές εορτές,
Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος,
Εκδόσεις Bonifaciu

Ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Απολυτίκιο (Ἦχος γ΄ - Θείας πίστεως)

Πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας, φῶς γενόμενος θεολογίας, προφητικῶς τὸν σὸν βίον διήνυσας· τὸν Ἐνυπόστατον Λόγον ἑώρακας, καὶ σωτηρίας ὁδοὺς ἡμῖν ἔδειξας. Πάτερ ὅσιε, ἱερομύστα Σωφρόνιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ο Σεργκέι Σιμεόνοβιτς Σαχάρωφ γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1896, σε οικογένεια ορθοδόξων πιστών στη Μόσχα. Από μικρός, το παιδί συνήθιζε να προσεύχεται και διάβασε τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα της εποχής. Γνώριζε καλά τα βιβλία πολλών κλασικών Ρώσων συγγραφέων, όπως ο Γκόγκολ, ο Τουργκένιεφ, ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι και ο Πούσκιν.

Ο νεαρός Σεργκέι είχε ένα πάθος για την τέχνη που τον οδήγησε να παρακολουθήσει, μεταξύ 1915 – 1921, τα μαθήματα της Ακαδημίας Τεχνών και της Σχολής Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας.

Φυλακίστηκε δύο φορές από τη μπολσεβικική αστυνομία, στη φυλακή Λουμπιάνκα της Μόσχας.

Το 1921 έφυγε από τη Ρωσία για τη Δύση, αναζητώντας την τελειότητα στην τέχνη. Εκεί γνώρισε και άσκησε τις ανατολικές θρησκείες, γεγονός που θεώρησε τη μεγάλη πτώση της ζωής του και για το οποίο μετανοούσε βαθιά μέχρι το τέλος της ζωής του. Έμεινε για λίγο καιρό στην Ιταλία και τη Γερμανία, και έπειτα, το 1922, εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι της Γαλλίας. Το 1925, ο Σεργκέι εγγράφηκε στο Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο «Άγιος Σέργιος» του Παρισιού. Την ίδια χρονιά εγκατέλειψε τις σπουδές και έφυγε για το Άγιον Όρος.

Το 1926, με τον έντονο πόθο να μάθει την καθαρή προσευχή, εισήλθε στην αδελφότητα της Μονής «Αγίου Παντελεήμονος» – Ρωσικού, όπου έγινε υποτακτικός του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου. Το 1930 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, Επίσκοπο Αχρίδος και Ζίτσης.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1938, ο Όσιος Σιλουανός εκοιμήθη. Λίγο αργότερα, ο πατήρ Σωφρόνιος έφυγε για την έρημο του Αγίου Όρους. Αφού έμεινε για ένα διάστημα στην Καρούλια, εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά κοντά στη Μονή «Αγίου Παύλου». Χειροτονήθηκε ιερέας το 1941 και έγινε πνευματικός πολλών μοναχών του Αγίου Όρους.

Το 1947 έφυγε για το Παρίσι για να δημοσιεύσει τις σημειώσεις του Γέροντα Σιλουανού. Εγκαταστάθηκε στο γηροκομείο «Ρωσικό Σπίτι» στο Sainte-Geneviève-des-Bois. Το 1951 προσπάθησε να επιστρέψει στο Άγιον Όρος, αλλά η πολιτική κατάσταση δεν το επέτρεψε και έμεινε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε στην Εξαρχία του Πατριαρχείου Μόσχας στη Δυτική Ευρώπη. Το 1952 δημοσίευσε τη δεύτερη έκδοση των γραπτών του Αγίου Σιλουανού, συνοδευόμενη από εκτενή θεολογική εισαγωγή.

Το 1959, με την ευλογία του Μητροπολίτη Σουρόζ Αντωνίου Bloom, ίδρυσε τη Μονή «Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου», μοναστικό καθίδρυμα που το 1965 πέρασε υπό τη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Εκτός από τις σημειώσεις του Γέροντα Σιλουανού, ο πατήρ Σωφρόνιος έγραψε και δημοσίευσε και άλλα βιβλία, όπως «Η ζωή Του ζωή μου» (1977) και «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί» (1985).

Το 1987, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αγιοκατέταξε τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη.

Ο πατήρ Σωφρόνιος εκοιμήθη εν Κυρίω στις 11 Ιουλίου 1993.

***

Ὁ Κύριος ἀποδοκιμάζει τὴν προσευχήν, τὴν ἐλεημοσύνην, τὴν νηστείαν καὶ πᾶν καλὸν ἔργον, ὅπερ τελεῖται «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» ἐν ὑποκρίσει καὶ ἀποβλέπει εἰς τὴν παρ’ αὐτῶν δόξαν. Ὁ Πατήρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος, «ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ …» καὶ «βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ», δὲν εὐαρεστεῖται εἰς παρομοίας πράξεις (Ματθ. στ΄ 1-18). Οὐχὶ δὲ μόνον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐντέλλεται νὰ ἀποκρύπτωμεν τὴν ἐσωτερικὴν ἡμῶν ζωὴν ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων ὀφθαλμῶν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑγιὲς πνευματικὸν ἔνστικτον, ὥσπερ «κατηγορική τις προσταγή», ἀπαγορεύει τὴν παραβίασιν τοῦ μυστικοῦ τῆς ψυχῆς τῆς παρισταμένης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχὴ τῆς μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Ὑψίστου συνιστᾷ τὸν πλέον ἐνδόμυχον χῶρον τοῦ πνεύματος ἡμῶν. Ἐκ τούτου γεννᾶται ἡ ἐπιθυμία νὰ παραμείνωμεν κεκρυμμένοι εἰς τι μέρος, ὑπὸ τὴν γῆν, οὕτως ὥστε οὐδεὶς νὰ βλέπῃ ἢ νὰ ἀκούῃ ἡμᾶς, ἀλλὰ τὸ πᾶν νὰ διαμείβηται μόνον μεταξὺ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ψυχῆς. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔζων τὰς πρώτας δεκαετίας τῆς μετανοίας μου ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Ἐκ τῆς πικρᾶς μου πείρας πολλάκις ἐδιδάχθην ὅτι εἶναι ἀπαραίτητον νὰ ἀποφεύγωμεν καὶ αὐτὴν ἔτι τὴν ἐπιστροφὴν πρὸς ἡμᾶς αὐτούς, ἄλλως ἀποβαίνωμεν θύματα τοῦ πνεύματος τῆς κενοδοξίας ἢ τῆς αὐταρεσκείας. Διὰ τὰς κινήσεις αὐτὰς τῆς καρδίας ἡμῶν ὑφιστάμεθα τὴν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐγκατάλειψιν.

Ἀφ’ ὅτου, ἐν τούτοις, κατεστάθην πνευματικὸς εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, πρὸ τεσσαράκοντα καὶ πλέον ἐτῶν, διασαφηνίζων εἰς τοὺς ἐρχομένους πρὸς ἐμὲ ἀσκητὰς πατέρας τὰ συμβαίνοντα αὐτοῖς πνευματικὰ φαινόμενα, παρεῖχον ἀκουσίως εἰς αὐτοὺς τὴν δυνατότητα νὰ εἰκάσουν περὶ τῶν Ἄνωθεν εἰς ἐμὲ δοθεισῶν ἐμπειριῶν. Ὅσον δὲ παρετείνετο ἡ διακονία μου ὡς πνευματικοῦ, τοσοῦτον μεγαλυτέρα καθίστατο ἡ ἀποκάλυψίς μου ἐνώπιον τῶν ἀδελφῶν μου.

Προσεγγίζων νῦν τὴν ἔξοδόν μου καὶ ἐν βαθεῖ γήρατι ὤν, καταπονούμενος ἡμέρας καὶ νυκτὸς ὑπὸ σωματικῶν ἀσθενειῶν, γίνομαι συνεχῶς ὀλιγώτερον εὐπρόσβλητος ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων περὶ ἐμοῦ κρίσεων. Ἕνεκα τούτου ἀπεφάσισα μεγαλυτέραν ἔτι ἐκμυστήρευσιν, ἤδη ἐνώπιον πολλῶν, ἐκείνου τὸ ὁποῖον μετὰ ζήλου ἐφύλαττον ἀπὸ τῶν ξένων ὀφθαλμῶν ἕως τοῦ νῦν.

Ἡ ὁδός μου καὶ αἱ ἐμπειρίαι μου, κατὰ τὸν ἰδιάζοντα αὐτῶν χαρακτῆρα, ἐνδέχεται νὰ μὴ εἶναι ἐντελῶς συνήθεις. Παρὰ ταῦτα, τὸ οὐσιαστικὸν αὐτῶν περιεχόμενον ἀπεκάλυψεν εἰς ἐμὲ τὴν τραγωδίαν τῶν παθημάτων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, διεσπαρμένων ἐπὶ τὸ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς. Ὡς ἐκ τούτου, δὲν ἀποκλείεται ἡ δυνατότης νὰ βοηθήσῃ ἡ ἐξομολόγησίς μου, ἔστω καὶ τινὰς ἐξ αὐτῶν εἰς τὴν ἀνεύρεσιν καταλληλοτέρας ἀντιμετωπίσεως τῶν ἐπερχομένων εἰς αὐτοὺς δοκιμασιῶν.

Ὅ, τι συνέβη εἰς ἐμὲ οὐδόλως ἦτο ἀποτέλεσμα ἰδίας πρωτοβουλίας. Ἀλλ’ ὁ Θεός, κατὰ τὴν περὶ ἡμῶν Πρόνοιαν Αὐτοῦ, ἣν Οὗτος μόνος ἐπίσταται, ηὐδόκησε νὰ ἐπισκεφθῇ ἐμὲ καὶ παρεχώρησε νὰ ἐγγίσω τὸ ἄναρχον Αὐτοῦ Εἶναι. Ἡ ἁγία Αὐτοῦ χεὶρ ἄνευ οἴκτου ἔρριψεν ἐμὲ τὸν μηδαμινὸν εἰς ἀπεριγράπτους ἀβύσσους. «Ἐκεῖ», ἔκθαμβος καὶ ἐν μεγάλῃ φρίκῃ, ἐγενόμην θεατὴς πραγματικοτήτων, αἵτινες ὑπερέβαινον τὴν διάνοιάν μου. Περὶ αὐτῶν ἀποπειρῶμαι νὰ διηγηθῶ εἰς τὰς ἑπομένας σελίδας.

Αἱ ἐμπειρίαι μου δὲν ἀφωμοιοῦντο παρευθὺς ὑπὸ τοῦ λογικοῦ μου. Παρῆλθον δεκαετίαι, πρὶν ἢ λάβουν αὗται μορφὴν δογματικῆς συνειδήσεως. Πρὸ τῆς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐπισκέψεως, ἀναγινώσκων τὸ Εὐαγγέλιον ἢ τὰς ἐπιστολὰς τῶν Ἀποστόλων, δὲν κατενόουν ἀληθῶς ὁποία ὀντολογικὴ πραγματικότης ἐγκρύπτεται ἐντὸς ἑκάστου λόγου τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὴ αὕτη ἡ ζωὴ κατέδειξεν εἰς ἐμὲ ὅτι ἄνευ τῆς ζώσης πείρας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς συναντήσεως μετὰ τῶν ἀρχῶν καὶ κοσμοκρατόρων τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας «ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ΄ 12), μόνη ἡ διανοητικὴ μάθησις δὲν ὁδηγεῖ πρὸς τὴν ὀντολογικὴν ἔννοιαν τῆς πίστεως ἡμῶν: τὴν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ τοῦ ποιήσαντος πάντα τὰ ὄντα· «γνῶσιν» ἐννοουμένην ὡς εἴσοδον εἰς αὐτὴν ταύτην τὴν Ἐνέργειαν τῆς Αὐτοῦ Αἰωνιότητος: «Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσι Σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ Ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» (Ἰωάν. ιζ΄ 3).

Κατὰ τὰς ὥρας ὅτε ἤγγιζεν ἐμὲ ἡ Θεία Ἀγάπη, «ἀνεγνώριζον» ἐν αὐτῇ τὸν Θεόν: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἰωάν. δ΄ 16). Κατόπιν τῶν Ἄνωθεν ἐπισκέψεων ἀνεγίνωσκον τὸ Εὐαγγέλιον μετὰ νέας, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ παρελθόν, συνειδήσεως. Βαθέως καὶ εὐγνωμόνως ἔχαιρον ἀνακαλύπτων ἐν αὐτῷ τὴν ἐπιβεβαίωσιν τῆς προσωπικῆς μου ἐμπειρίας. Αἱ θαυμασταὶ αὗται συμπτώσεις τῶν οὐσιωδεστέρων στιγμῶν τῆς περὶ τοῦ Θεοῦ συνειδήσεώς μου μετὰ τῶν δεδομένων τῆς Ἀποκαλύψεως τῆς Καινῆς Διαθήκης ὑπῆρξαν ἀπείρως πολύτιμοι διὰ τὴν ψυχήν μου. Ἦσαν δι’ ἐμὲ δῶρον τοῦ Οὐρανοῦ: Ὁ Θεὸς ὁ Ἴδιος προσηύχετο ἐντός ἐμοῦ. Ταυτοχρόνως ὅμως ἔζων τὸ γεγονὸς τοῦτο ὡς «προσωπικήν» μου κατάστασιν.

Ἐβαπτίσθην τὰς πρώτας ἤδη ἡμέρας τῆς ἐμφανίσεώς μου εἰς τὸν κόσμον. Συμφώνως πρὸς τὴν τάξιν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, κατὰ τὸ μυστήριον τοῦτο ἐναπετέθη εἰς ἅπαντα τὰ μέλη τοῦ σώματός μου «σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου». Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ «Σφραγὶς» αὕτη, ἥτις διέσωσεν ἐμὲ ἀπὸ τῶν παραπλανήσεών μου εἰς ἀλλοτρίας ὁδούς; Δὲν εἶναι μήπως αὕτη ἡ αἰτία τῶν πολλῶν «θαυμαστῶν συμπτώσεων» τῶν βιωμάτων μου πρὸς τὸ πνεῦμα τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀποκαλύψεως;

Ὁλόκληρος ἡ πορεία τῆς ἐν Θεῷ ζωῆς μου ὡδήγησεν ἐμὲ εἰς τὴν πεποίθησιν, ὅτι ἑκάστη παρέκκλισις τῆς νοερᾶς ἡμῶν συνειδήσεως ἀπὸ τῆς ὀρθῆς κατανοήσεως τῆς ἀποκαλύψεως ἀντανακλᾷ ἀναποφεύκτως ἐπὶ τῶν ἐκδηλώσεων τοῦ πνεύματός μας εἰς τὴν πρᾶξιν τῆς καθ’ ἡμέραν ἡμῶν ὑπάρξεως. Ἄλλαις λέξεσιν: Ἡ ἀληθῶς δικαία ζωὴ προϋποθέτει ὀρθὴν ἀντίληψιν περὶ τοῦ Θεοῦ, περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Στη δική μου περίπτωση συνέβησαν τα εξής: Βλέποντας εν πνεύματι τον Χριστό, που μας αγάπησε εις τέλος (πρβλ. Ιω. 13:1), να προσεύχεται στη Γεθσημανή, και έπειτα στον Γολγοθά, «μη αντιστήναι τω πονηρώ» (Ματθ. 5:39), μίσησα τον εαυτό μου όπως είμαι, και σε μια προσευχή γεννημένη από αυτό το άγιο μίσος, Τον δέχθηκα ως αληθινά Παντοκράτορα και Θεό. Σε εκείνη την προσευχή μού δόθηκε να ξεπεράσω «τα βλεπόμενα, πρόσκαιρα» και να εισχωρήσω στα «μη βλεπόμενα, αιώνια» (πρβλ. Β΄ Κορ. 4:18).

Όταν το Άγιο Πνεύμα μάς δίνει να δούμε τον Χριστό καθώς εστί, με την αγάπη που εκπορεύεται από το Άγιο Πνεύμα, τότε θα μας γίνει φανερό ότι Εκείνος, ο Χριστός, είναι τα πάντα: σε Αυτόν είναι το πλήρωμα της Θεότητος και το πλήρωμα του ανθρώπου.

Ολιγοψυχούμε όταν μας δίνεται να δούμε τον υπερκόσμιο χαρακτήρα του Ευαγγελίου. Θα θέλαμε κατά κάποιον τρόπο να στενέψουμε τις διαστάσεις του, να το φέρουμε κοντά στην αδυναμία μας μέσα στο ασθενικό μας σώμα, Εκείνος όμως καθόλου δεν δέχεται να μικρύνει τις εντολές Του. Στην έσχατη ένταση της μετανοίας μας αρχίζουμε να διακρίνουμε: αυτή η Αποκάλυψη είναι η τελευταία, όντας εξ ολοκλήρου τέλεια.

Μεγάλο αγαθό είναι να γνωρίζεις τον Αληθινό Θεό και να Τον γνωρίζεις με μια γνώση που δεν θα αφαιρεθεί από εμάς (πρβλ. Λουκ. 10:42). Όλα αυτά δόθηκαν στον κόσμο διά του σαρκωθέντος Υιού του Πατρός, Χριστού Ιησού, Εκείνου που είχε πει στο Σινά: «Εγώ ειμι». Και η ευγνώμων ψυχή ελκύεται προς Αυτόν και γνωρίζει όσα συμβαίνουν σε αυτήν, και λέει: «Τώρα, Χριστέ μου, εν Σοι και μετά Σου – και εγώ ειμι».

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

«Κράτα τὸ νοῦ σου στὸν ἅδη καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι»

Εἶναι ἀκατάληπτη ἡ ἔκφραση. Τί σημαίνει νὰ κρατᾶς τὸ νοῦ σου στὸν ἅδη; Μήπως νὰ φαντάζεσαι κάτι παρόμοιο μὲ τὶς λαϊκὲς χρωμολιθογραφίες ποὺ ζωγραφίζει ἡ ἀφελὴς ἀνθρώπινη φαντασία;... Ὄχι. Στὸν Σιλουανό, ὅπως καὶ σὲ ὁρισμένους μεγάλους Πατέρες, ὅπως στὸν Ἀντώνιο τὸν Μέγα, τὸν Σισώη, τὸν Μακάριο καὶ Ποιμένα τοὺς Μεγάλους καὶ σὲ ἄλλους, δόθηκε νὰ ζήσουν κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωή τους πραγματικὰ τὴν κατάσταση τῶν βασάνων τοῦ ἅδη. Ἡ ἐπανάληψη τῆς καταστάσεως αὐτῆς ἐντυπώνεται τελικὰ βαθιὰ στὴν καρδιά τους καὶ ἔτσι μποροῦν νὰ τὴν ἀνανεώνουν στὴν ψυχή τους μὲ ἀνάλογη ἐσωτερικὴ κίνηση τοῦ πνεύματος καὶ νὰ ἐπανέρχονται σὲ αὐτὴν ὁποτε θέλουν. Στὴν ἐργασία αὐτὴ κατέφευγαν, ὅταν ἄρχιζε νὰ ἐμφανίζεται στὴν ψυχή τους κάποιο πάθος, καὶ κυρίως τὸ βαθύτερο καὶ τὸ λεπτότερο ἀπὸ ὅλα, ἡ ὑπερηφάνεια.

Ἡ πάλη ἐναντίον τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι ἡ τελευταία φάση τοῦ ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν. Στὴν πρώτη περίοδο τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ὁ ἀσκητὴς παλεύει μὲ τὰ χοντρὰ σαρκικὰ πάθη, ὕστερα μὲ τὸ θυμὸ καὶ τέλος μὲ τὴν ὑπερηφάνεια. Ὁ τελευταῖος ἀγώνας εἶναι ἀναμφίβολα ὁ δυσκολότερος ἀπὸ ὅλους. Ἐπειδὴ λοιπὸν γνωρίζει ἀπὸ τὴν μακρόχρονη πείρα του ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια τῆς χάριτος, ὁ ἀσκητής, μὲ τὴν ἐσωτερικὴ νοερὴ κίνηση, γιὰ τὴν ὁποία μιλήσαμε, κατέρχεται μὲ τὸ πνεῦμά του στὸν ἅδη καὶ μὲ τὴ δύναμη τοῦ πυρὸς τοῦ ἅδη κατακαίει μέσα του τὴν ἐνέργεια κάθε πάθους.

Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἐγγίζουν τὰ ὅρια αὐτὰ λιγοψυχοῦν, φρίττουν καὶ δὲν ἀντέχουν. Νά γιατί ὁ Μέγας Σισώης διατύπωνε σχετικὰ μὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα: «Τίς δύναται βαστάσαι τὸν λογισμὸν Ἀντωνίου; Πλὴν οἶδα ἄνθρωπον (πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο) ὅτι μετὰ καμάτου δύναται βαστάσαι τὸν λογισμὸν αὐτοῦ».

Διευκρίνιζε ὁ Γέροντας Σιλουανὸς ὅτι ὁ Σισώης εἶχε ὑπόψη του τὸ λογισμὸ ἐκεῖνο ποὺ διδάχθηκε ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἀπὸ τὸν τσαγκάρη τῆς Ἀλεξάνδρειας. Προσευχόταν ὁ Ὅσιος Ἀντώνιος νὰ τοῦ ἀποκαλύψει ὁ Κύριος τὸ μέτρο, στὸ ὁποῖο ἔφθασε. Καὶ τοῦ ὑποδείχτηκε: «Ἀντώνιε, οὔπω ἔφθασας εἰς τὸ μέτρον τοῦδε τοῦ σκυτέως τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ὄντος». Πῆγε λοιπὸν ὁ Ὅσιος στὸν τσαγκάρη καὶ τὸν ρώτησε πῶς ζεῖ. Ἐκεῖνος ἀπάντησε πὼς τὸ ἕνα τρίτο τοῦ ἡμερομισθίου του τὸ δίνει στὸ ναό, τὸ ἕνα τρίτο στοὺς πτωχοὺς καὶ τὸ ἄλλο τὸ ξοδεύει γιὰ τὶς ἀνάγκες του. Ὁ Ἀντώνιος, ὅμως, ποὺ ἐγκατέλειψε ὅλη του τὴν περιουσία καὶ κατοικοῦσε τὴν ἔρημο μὲ φτώχεια μεγαλύτερη ἀπὸ τὸν τσαγκάρη, δὲν ἐξεπλάγη μὲ αὐτό. Ἡ ὑπεροχή του δὲν βρισκόταν σὲ αὐτό. Λέει λοιπὸν στὸν τσαγκάρη: «Ὁ Κύριος μὲ ἔστειλε σὲ σένα, γιὰ νὰ μάθω πῶς ζεῖς». Ὁ ταπεινὸς τσαγκάρης σεβόταν τὸν Ἀντώνιο καὶ φοβισμένος ἀπάντησε: «Οὐκ οἶδα ἐμαυτόν, Ἀββᾶ, καλόν τι πράξαντα, εἰ μὴ μόνον ὅτι, ὡς ἀνίσταμαι τὸ πρωῒ καθίσαι εἰς τὸ ἐργόχειρόν μου, λέγω εἰς ἑαυτὸν ὅτι πᾶσα ἡ πόλις αὐτή, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου αὐτῶν, εἰσέρχονται εἰς τὴν Βασιλείαν διὰ τὰς δικαιοσύνας αὐτῶν, ἐγὼ δὲ μόνος κληρονομῶ τὴν κόλασιν διὰ τὰς ἁμαρτίας μου· καὶ πάλιν ὀψέ, πρὶν κοιμηθῶ, λέγω τὸν αὐτὸν λόγον· οἱ πάντες σῴζονται, ἐγὼ δὲ μόνος ἀπόλλυμαι».

Ὁ Ὅσιος, ποὺ τὸν ἔστειλε ὁ Θεὸς νὰ διδαχθεῖ ἀπὸ τὸν τσαγκάρη, ἦταν προετοιμασμένος, μὲ μακρόχρονη καὶ ἐξαιρετικὴ ἄσκηση ποὺ κατέπληξε τὴν Αἴγυπτο, νὰ καταλάβει σωστὰ τὰ λόγια αὐτά· μὲ τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ αἰσθάνθηκε τὴ δύναμη τοῦ λογισμοῦ τοῦ τσαγκάρη καὶ κατάλαβε πραγματικὰ ὅτι «ἐν ἀληθείᾳ... οὐ κατέλαβε τόνδε τὸν σκυτέα τὸν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ὄντα». Γύρισε λοιπὸν στὴν ἔρημο καὶ βάλθηκε στὴν ἐκμάθηση αὐτῆς τῆς ἐργασίας.

Στὸν Μέγα Ἀντώνιο, τὸν θεμελιωτὴ τοῦ ἀνατολικοῦ μοναχισμοῦ καὶ καθηγητὴ τῆς ἐρήμου, δόθηκε μαζὶ μὲ τὴ νόηση καὶ ἡ δύναμη νὰ βαστάξει αὐτὸν τὸ λογισμό. Καὶ δίδαξε τὴν ἐργασία αὐτὴ σὲ ἀσκητὲς ἱκανοὺς νὰ λάβουν ὄχι γάλα ἀλλὰ στερεὰ τροφή. Ἀπὸ αὐτὸν παρέλαβαν τὴν ἐπιστήμη αὐτὴ καὶ οἱ ἄλλοι μεγάλοι Πατέρες τῆς ἐρήμου καὶ τὴν ἔδωσαν ὡς ἀνεκτίμητο θησαυρὸ κληρονομιὰ στὶς ἐπερχόμενες γενεές. Ἡ ἐργασία αὐτὴ παίρνει στὴν πρακτικὴ κάθε ἀσκητῆ ἰδιαίτερη λεκτικὴ διατύπωση, ἐνῶ οὐσιαστικὰ παραμένει ἡ ἴδια. Ἔτσι, ὁ Ποιμὴν ὁ Μέγας ἔλεγε στοὺς μαθητές: «Πιστεύσατε τέκνα! Εἰς τὸν τόπον ὅπου βάλλεται ὁ σατανᾶς, ἐκεῖ βάλλομαι».

Ἔλεγε ὁ μακάριος Γέροντας Σιλουανὸς ὅτι πολλοὶ ἀσκητές, ὅταν πλησιάσουν αὐτὴ τὴν κατάσταση —ἀπαραίτητη γιὰ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη— ἀπελπίζονται καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ προχωρήσουν. Ὅποιος, ὅμως, γνωρίζει ὅτι «ὁ Κύριος ἀπείρως μᾶς ἀγαπᾶ» ἀποδιώχνει τὴν καταλυτικὴ ἐνέργεια τῆς τέλειας ἀπογνώσεως καὶ γνωρίζει μὲ σοφία νὰ ἵσταται ἐπὶ τοῦ χείλους της καὶ μὲ τὴ δύναμη τῶν φλογῶν τοῦ ἅδη νὰ κατακαίει μέσα του κάθε πάθος, καὶ δὲν γίνεται θύμα τῆς ἀπογνώσεως: «Καὶ μὴν ἀπελπίζεσαι».

Ἡ διήγηση τοῦ Γέροντα εἶναι ἀπέριττη, ὅπως ἁπλὸς ἦταν καὶ ὁ λόγος τοῦ τσαγκάρη τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅπως ταπεινὰ μιλοῦσαν ὁ ὅσιος Σισώης ἢ ὁ ὅσιος Ποιμὴν καὶ οἱ ἄλλοι Πατέρες. Ἀλλὰ ἡ δύναμη τοῦ λόγου τους καὶ τὸ βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς ἐργασίας αὐτῆς παραμένουν ἄγνωστα σὲ ὅσους δὲν ἔχουν παρόμοια ἐμπειρία τόσο ἀπὸ τὰ βάσανα τοῦ ἅδη, ὅσο κι ἀπὸ τὶς μεγάλες δωρεὲς τῆς χάριτος.

Ολόκληρη η μακρά ασκητική ζωή του Γέροντα, και ιδίως μετά από εκείνη τη νύχτα, ήταν μια θερμή αναζήτηση της ταπείνωσης. Και αν θελήσουμε να γνωρίσουμε τον τρόπο και το μυστήριο του αγώνα του για να αποκτήσει την ταπείνωση, θα πρέπει να σκύψουμε πάνω στα ασυνήθιστα λόγια του:

«Το αγαπημένο μου άσμα: Σύντομα θα πεθάνω, και η άθλια ψυχή μου θα κατέβει στον άδη, κι εκεί μόνος μου θα υποφέρω στη σκοτεινή φυλακή, και πικρά θα κλαίω: Η ψυχή μου ποθεί τον Κύριο, και με δάκρυα Τον ζητώ. Πώς να μην Τον ζητώ; Εκείνος πρώτος με αναζήτησε, και φανερώθηκε σε μένα τον αμαρτωλό».

Όταν έλεγε: «η άθλια ψυχή μου θα κατέβει στον άδη», αυτά δεν ήταν απλώς λόγια, αλλά η αληθινή βίωση των βασάνων του άδη που είχε προσκολληθεί στην καρδιά του, ώστε μπορούσε εκούσια, με μια εσωτερική κίνηση του πνεύματος, να τα ανανεώνει μέσα του, άλλοτε σε μεγαλύτερο και άλλοτε σε μικρότερο βαθμό. Και όταν η φωτιά του μαρτυρίου του άδη είχε κάνει το επιθυμητό έργο της, δηλαδή είχε σβήσει τον εμπαθή λογισμό, τότε απέναντι στην παμφάγο ενέργεια αυτής της φωτιάς αντέτασσε τη σωτήρια ενέργεια της αγάπης του Χριστού, την οποία επίσης γνώριζε και έφερε στην καρδιά του.

Αυτή την εργασία την είχε μάθει όταν έλαβε την απάντηση «Κράτα τον νου σου στον άδη, και μην απελπίζεσαι». Με το πρώτο μέρος του «αγαπημένου του άσματος» βυθιζόταν στον άδη, με το δεύτερο επέστρεφε στη μνήμη της αγάπης του Θεού και λυτρωνόταν από την απόγνωση. «Και μην απελπίζεσαι».

Να κάνουν όπως ο Γέροντας λίγοι μπορούν. Από την αδιάκοπη παραμονή σε αυτόν τον αγώνα η ψυχή αποκτά μια ιδιαίτερη συνήθεια και δύναμη υπομονής, ώστε η μνήμη του άδη τόσο πολύ οικειοποιείται από την ψυχή, που της γίνεται σχεδόν αχώριστη. Η απόλυτη ανάγκη μιας τέτοιας σταθερότητας απαιτείται από το γεγονός ότι ο άνθρωπος, «εν τω κόσμω ζων και σάρκα φορών», υπόκειται αδιάκοπα στην επίδραση της αμαρτίας που τον περιβάλλει, από την οποία η ψυχή σαν με ασπίδα προφυλάσσεται με το να ταπεινώνεται μέχρι τον κατώτατο άδη.

Ο Γέροντας λέει: «Ο ίδιος ο Κύριος με δίδαξε πώς πρέπει να ταπεινώνομαι: "Κράτα τον νου σου στον άδη, και μην απελπίζεσαι". Και έτσι νικιούνται οι εχθροί· αλλά όταν βγαίνω με τον νου από εκείνη τη φωτιά, οι λογισμοί παίρνουν πάλι δύναμη».

Από τα φτωχά και ασαφή μου λόγια είναι αδύνατο να αποκτήσει κανείς το αληθινό νόημα αυτής της θαυμαστής και άρρητης ζωής, στην οποία οι οδύνες μέχρι τα όρια της ανθρώπινης φύσης συμπλέκονται με τη μακαριότητα, επίσης μέχρι τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Η μία συνοδεύει την άλλη με τρόπο ακατανόητο. Και αν υπήρχε μόνο η οδύνη, θα ήταν αβάστακτη. Και αν υπήρχε μόνο η μακαριότητα, και αυτή επίσης θα ήταν αβάστακτη.

Ο Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης,
Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος,
Εκδόσεις Reîntregirea

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Η χαρά – ο Ίδιος ο Χριστός. Αυτή είναι η χαρά που σε κάνει άλλον άνθρωπο· μια πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι ο Παράδεισος; Ο Χριστός! Από εδώ αρχίζει ο Παράδεισος: όσοι εδώ, πάνω στη γη, ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο.

Ας προσπαθήσουμε να βρούμε έναν τρόπο για να εισχωρήσουμε στο φως του Χριστού. Δεν αρκεί να προσπαθούμε να κάνουμε τα συνήθως καθορισμένα, αλλά να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και να δοθεί ολοκληρωτικά στον θείο έρωτα. Να αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία.

Έτσι θα μας αγαπήσει κι Εκείνος. Τότε η χαρά μας δεν θα μπορεί να χαθεί. Και ο Χριστός περισσότερο απ' όλα θέλει να γεμίσουμε χαρά, διότι Αυτός είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε αν Εκείνος δεν μας γνωρίζει.

Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή σου αλλάζει,
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης,
Εκδόσεις Sophia

Επικοινωνία

Στοιχεία επικοινωνίας

Διεύθυνση Strada Mănăstirii, αρ. 29,
ταχ. κώδ. 607009, χωριό Diaconești,
κοινότητα Agăș, νομός Bacău (Ρουμανία)

Email

Δωρεές

Αν επιθυμείτε να στηρίξετε τη Μονή Διακονέστι με μια δωρεά, μπορείτε να το κάνετε σε έναν από τους λογαριασμούς:

Δικαιούχος MANASTIREA DIACONESTI

IBAN RON RO44BTRLRONCRT0237482801 Αντιγραφή

IBAN EURO RO37BTRLEURCRT0237482803 Αντιγραφή

IBAN USD RO95BTRLUSDCRT0237482801 Αντιγραφή

Η μονή μας δεν μπορεί να προσφέρει διαμονή στους προσκυνητές. Αν χρειάζεστε ένα μέρος για να διανυκτερεύσετε, μπορούμε να σας κατευθύνουμε στους ξενώνες της περιοχής. Ευχαριστούμε για την κατανόηση!

Πού θα μας βρείτε

Άνοιγμα στους Χάρτες Google

Προστάτες

Η Παναγία

Ο Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού

Άγιος Καλλίνικος της Εδέσσης

Ο Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Πνευματικός λόγος

Άγιος Καλλίνικος της Εδέσσης

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Ἐδέσσης ποιμένα, Ἀρχιθύτην πανεύφημον, καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης, τὸ λαμπρὸν σεμνολόγημα, Καλλίνικον τιμήσωμεν πιστοί, τοῦ κλήρου καὶ λαοῦ τὸν ποδηγόν, ὡς πρεσβεύοντα ἀπαύστως ὑπὲρ αὐτῶν, τῶν ἐκβοώντων πάντοτε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ἀναδείξαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

***

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας γεννήθηκε στὸ χωριὸ Σιταράλωνα τοῦ Θέρμου Τριχωνίδος Αἰτωλοακαρνανίας τὴν 26 Ἰανουαρίου 1919 καὶ μεγάλωσε σὲ μιὰ πολυμελῆ οἰκογένεια (ὀκτὼ ἀδέλφια) μὲ γνήσιες ἐκκλησιαστικὲς καὶ ρουμελιώτικες ἀρχές.

Ὁ Δημήτριος (βαπτιστικό του ὄνομα) ἦταν τέταρτος κατὰ σειρὰ ἀπὸ τὰ ἀδέλφια του, καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐφυΐα του, τὴν ἀσκητικότητά του καὶ τὴν ἐπιμέλεια στὰ μαθήματά του.

Ἀπὸ μικρὸς συνδέθηκε μὲ τὸ Ἱερὸ Βῆμα τοῦ Ναοῦ, ὅπου ἐφημέρευε ὁ παπποῦς του π. Ἀθανάσιος, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἀναλόγι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ἀκολουθοῦσε τὶς ὑποδείξεις τοῦ παπποῦ του γιὰ τὴν ἀνάγνωση ἀπὸ βαθείας νυκτὸς τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ μὲ τὶς ἀπαραίτητες «μετάνοιες». Ἐπειδὴ ὁ παπποῦς του πήγαινε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ μετέφερε τὴν λατρευτική του παράδοση στὴν Ἐνορία του, γι’ αὐτὸ ὁ ἅγιος Καλλίνικος αἰσθανόταν ὅτι ἦταν ἁγιορείτης κατὰ τὴν καρδία.

Μὲ τὴν εὐφυΐα καὶ τὴν ἐπιμέλειά του ἀρίστευσε σὲ ὅλες τὶς σπουδές, στὴν στοιχειώδη καὶ Μέση Ἐκπαίδευση καὶ στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν, καὶ εἵλκυσε τὴν προσοχή του ἡ ἐκκλησιαστικὴ διακονία.

Ὡς στρατιώτης ὑπηρέτησε κατ’ ἀρχάς, ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1941 μέχρι τὸν Μάιο τοῦ ἰδίου ἔτους καὶ στὴν συνέχεια σχεδὸν τρία χρόνια (1946-1949) στοὺς Λόχους Ὀρεινῶν Καταδρομῶν (Λ.Ο.Κ.), στὴν θρησκευτικὴ ὑπηρεσία, μὲ θαυμάσια ἱεραποστολικὴ καὶ ἱεροκηρυκτικὴ δράση μεταξὺ τῶν στρατιωτῶν καὶ τῶν Χριστιανῶν.

Μετὰ τὴν ἀποστράτευσή του ὑπηρέτησε ὡς λαϊκὸς Γραμματεὺς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἱερόθεο «Παρασκευόπουλο», καὶ λαϊκὸς Ἱεροκήρυξ, ἀργότερα δέ, τὸ 1957, ὡς Πρωτοσύγκελλος αὐτῆς, χειροτονηθεὶς ἀπὸ τὸν ἀδελφό του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου καὶ Ὀρεστιάδος κυρὸ Κωνσταντῖνο.

Ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ἀνέδειξε τὰ μεγάλα διοικητικὰ χαρίσματά του, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ὁ Μητροπολίτης Ἱερόθεος ἦταν ὑπέργηρος καὶ ἀσθενής. Αὐτὰ τὰ χαρίσματα φάνηκαν καὶ κατὰ τὴν Τοποτηρητεία τοῦ Μητροπολίτου Ἄρτης Ἰγνατίου (Τσίγκρη), καὶ ἔπειτα μὲ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Θεοκλήτου (Ἀβραντινῆ), οἱ ὁποῖοι ἐξετίμησαν τὸν ἅγιο βίο του καὶ τὶς διοικητικές του ἱκανότητες καὶ πρότειναν νὰ ἐγγραφῇ στὸν Κατάλογο Ἐκλογίμων πρὸς Ἀρχιερατεία ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1967.

Στην κατασκήνωση «Άγιος Βλάσιος»

Την ημέρα της χειροτονίας του σε επίσκοπο

Στην αυλή της Μητροπόλεως Εδέσσης

Στο γραφείο της Μητροπόλεως λίγο πριν από την κοίμησή του

Ἐπειδὴ ἦταν ἁγιορείτης κατὰ τὴν καρδία, ἀνέπτυξε ἰσχυροὺς πνευματικοὺς δεσμοὺς μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ μὲ ἁγιορεῖτες μοναχούς, ὅπως μὲ τοὺς ἅγιο Παΐσιο καὶ ἅγιο Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐκτιμοῦσαν πολύ, ἀκόμη μὲ πολλὲς Ἱερὲς Μονές, ὅπως μὲ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Διονυσίου καὶ μὲ τὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὸν Ἡγούμενο π. Γεώργιο (Καψάνη), ἀλλὰ καὶ τὸν π. Σπυρίδωνα Νεοσκητιώτη.

Παρὰ τὶς δυσκολίες ποὺ συνάντησε στὴν Ἐπισκοπική του διακονία, ἐπέδειξε πολλὰ χαρίσματα, ὅπως αὐτοθυσία, ἀνεξικακία, ἀγάπη, συγχωρητικότητα, ἀφιλαργυρία, ἀσκητικὴ βιοτή, ἐσωτερικὴ προσευχή, φόβο Θεοῦ καὶ ἀγάπη στὴν Ἐκκλησία.

Ὡς Συνοδικὸς Ἱεράρχης ἀντιμετώπισε τὰ θέματα ποὺ ἀνεφύησαν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του μὲ ἀπόλυτο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, μὲ σεβασμὸ πρὸς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θεσμούς, μὲ προσευχὴ καὶ νηφάλιο νοῦ, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἀπὸ διάφορες ξένες ἐπιδράσεις.

Τὰ πάμπολλα φυσικὰ καὶ πνευματικὰ χαρίσματά του ἐκδηλώθηκαν ἔντονα κατὰ τὴν ἑπτάμηνη ὀδυνηρὴ ἀσθένειά του, τὴν ὁποία ἀντιμετώπισε μὲ ἀπόλυτη πίστη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, μὲ καθαρότητα καρδίας καὶ νοῦ γιὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Χριστό, τὸ «Ἀφεντικό» του, ὅπως ἔλεγε, μὲ ἀξιοθαύμαστη ἀσκητικὴ αὐτομεμψία, μὲ μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ ἀφοβία θανάτου.

Στο νοσοκομείο λίγες μέρες
πριν από την κοίμησή του
μαζί με τον
Μητροπολίτη Ιερόθεο Βλάχο

Κατά τους επτά μήνες της ασθένειας, στα νοσοκομεία του Λονδίνου και της Αθήνας ήταν κοντά του το πνευματικό του τέκνο, ο Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Βλάχος, σήμερα Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, ο οποίος γράφει για τον Γέροντά του: «Ο Μητροπολίτης Καλλίνικος, κατά δωρεά Θεού πνευματικός μου Πατέρας, από τον οποίο έλαβα την ιεροσύνη και ο οποίος με μύησε στην εκκλησιαστική ζωή, ήταν – όπως άλλωστε όλοι μαρτυρούν – ένας επίσκοπος πράος, ήσυχος, σοφός, ασκητικός, ταπεινός, καλός. Ένας άνθρωπος ήπιος σαν αύρα ανέμου. Ένας άγιος».

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ μὲ ὁσιακὰ τέλη σὲ Νοσοκομεῖο τῶν Ἀθηνῶν τὸ βράδυ τῆς 7ης Αὐγούστου 1984. Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία του ἐψάλη στὴν Ἔδεσσα τὴν 10η Αὐγούστου 1984, μὲ τὴν παρουσία πολλῶν Ἀρχιερέων, Κληρικῶν, μοναχῶν καὶ Χριστιανῶν. Καὶ ἀπὸ τότε παραμένει ἀναμμένο τὸ κανδήλι στὸν τάφο του, στὸν ὁποῖο, κατὰ τὴν ἐπιθυμία του, ἐγράφη τὸ «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν».

Ὅλη ἡ ζωή του ἦταν ἕνα θαῦμα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν ἐτίμησε καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῶν ἰάσεων. Ἤδη, ὡς Πρεσβύτερος ἐξεδίωξε μὲ τὴν φλογερὰ προσευχή του δαιμόνια ἀπὸ βασανισμένους ἀνθρώπους, ὁ λόγος του ἦταν θαυματουργικός, ποὺ προκαλοῦσε πνευματικὲς ἀναγεννήσεις, καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του πολλοὶ διηγοῦνται «σημεῖα» ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν παρρησία ποὺ ἔχει στὸν Θεό.

Στὴν Πατριαρχικὴ Πράξη ἁγιοκατατάξεώς του γράφεται: «Καὶ ζῶν δὲ καὶ μετὰ θάνατον τοῦ χαρίσματος τῆς τῶν θαυμάτων ἐνεργείας παρὰ Θεοῦ ἀξιωθείς». Ἔχουν κατατεθῆ γραπτῶς μαρτυρίες τοῦ χαρίσματος τῶν ἰάσεων. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴν ἡμέρα τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας νοσηλεύτρια, ποὺ ἦταν πνευματικό του παιδί, μὲ τὸν ἀσπασμὸ τοῦ λειψάνου του ἀπηλλάγη ἀπὸ πολυχρόνιες ἀνυπόφορες ἡμικρανίες. Ἔπειτα, ἐμφανιζόταν σὲ ἀρρώστους καὶ τοὺς θεράπευε ἀπὸ ἀσθένειες ἢ αὐτὸ γινόταν μὲ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του.

Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξή του ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐξεδόθη τὴν 23η Ἰουνίου 2020, ὕστερα ἀπὸ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἐλήφθη τὴν 15η Ἰανουαρίου 2016, μὲ πρόταση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Καλλίνικο καὶ ὑπῆρξε Ἱεροκήρυκάς του, στὴν ὁποία πρόταση ἔδωσε τὴν μαρτυρία του γιὰ τὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν δική του, γιὰ τὴν ἁγιότητά του.

Τα λείψανά του ανακομίστηκαν στις 26 Σεπτεμβρίου 2020. Κατά την ανακομιδή, τα ιερά οστά ανέδιδαν ευωδία.

Μαρτυρίες και θαυμαστά γεγονότα

Μετά την κοίμησή του, μάθαμε με έκπληξη ότι ήδη από τον καιρό που ήταν αρχιμανδρίτης, με τη χάρη του Θεού είχε εκδιώξει δαίμονες από ανθρώπους. Όσο καιρό έζησα κοντά του, δεν ανέφερε τίποτα γι' αυτό· έλεγε μόνο ότι ήξερε έναν ιερέα που έβγαζε δαίμονες. Υπήρχαν όμως και άνθρωποι που γνώριζαν αυτό το χάρισμά του, όπως φάνηκε αφού εκοιμήθη. Αλλά το ίδιο το ότι έκρυβε τον εαυτό του μαρτυρεί την αγιότητά του, διότι η ταπείνωση είναι η σφραγίδα μιας αγιασμένης ψυχής.

Τον καιρό που κατοικούσε στο Μεσολόγγι με την κατά σάρκα αδελφή του, Θωμαΐδα Τσέβα, ήρθε στο σπίτι τους ένας άνθρωπος από ένα γειτονικό χωριό μαζί με το αγόρι του, τον Γιάννη, για να του διαβάσει ο πατήρ Καλλίνικος ευχές. Το παιδί είχε δαιμονιστεί και έκανε ανεξέλεγκτες κινήσεις. Όταν ήταν υγιές, είχε εκφράσει την επιθυμία να σπουδάσει θεολογία και να γίνει ιερέας, αλλά ο πατέρας του δεν του το επέτρεπε. Κάποια στιγμή, πάνω στον θυμό του, ο πατέρας τον καταράστηκε, δίνοντάς τον στον διάβολο. Το παιδί δαιμονίστηκε επί τόπου. Τότε, μετανιωμένος, ο πατέρας ήρθε στον πατέρα Καλλίνικο, που εκείνον τον καιρό ήταν πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, για να διαβάσει στο αγόρι εξορκισμούς, διότι είχε πίστη στη δύναμη της προσευχής του. Και ο πατήρ Καλλίνικος άρχισε να πηγαίνει συχνά στον ναό του κοιμητηρίου και να διαβάζει στο αγόρι ευχές, κατά τις οποίες ο δαίμονας βλασφημούσε και φώναζε. Τελικά, με τη χάρη του Θεού, ο δαίμονας βγήκε από το παιδί.

(Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)

***

«Τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ 1986 μετά τήν θεία Λειτουργία, βρέθηκα μαζί μέ τόν μακαριστό Μητροπολίτη μας κυρό Ἰάκωβο στήν Ἱερά Μονή Ἁγ. Μαρίνης, πού εἶναι στόν λόφο Λάρισα (Κάστρο) τοῦ Ἄργους.

Σκοπός –μετά ἀπό παράκληση τῶν οἰκογενειῶν τους– ἦταν νά "διαβάση" ὁ Μακαριστός ἐξορκισμούς στίς δυό θυγατέρες τους, 17 καί 18 ἐτῶν, πού βασανίζονταν χρόνια ἀπό δαιμόνια.

Κατά τήν διάρκεια τοῦ "διαβάσματος" τά δαιμόνια χυδαιολογοῦσαν εἰς βάρος τοῦ Δεσπότη καί σέ μιά στιγμή τό ἕνα εἶπε: "Δυό φορές προσπάθησα νά σέ ξεκάνω ρέ, ἀλλά σέ γλίτωσαν ἡ Κυρά σου (ἡ Παναγία) καί κεῖνος ὁ ξεδοντιάρης ὁ γέροντάς σου (ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Χαμακιώτης)"!

Ξαφνικά, μετά ἀπό λίγο, ἄρχισαν τά δύο δαιμόνια νά κραυγάζουν μέ τρόμο: "Φύγε, Καλλίνικε, μᾶς καῖς, μᾶς στραβώνεις, ἄσε μας ἥσυχους, φύγεεε...".

Ἀπορημένος ρώτησα τόν Μακαριστό: "Ποιόν Καλλίνικο βλέπουν, Σεβασμιώτατε, καί καίγονται;". "Τόν Ἐδέσσης", μοῦ ἀποκρίθηκε. "Καί πῶς βρέθηκε ἐδῶ, Σεβασμιώτατε;" Ρώτησα. "Τόν ἐπικαλέστηκα νοερῶς" ἀπάντησε.

"Τόν γνωρίζετε τόν Καλλίνικο;" Ρώτησε ὁ Μακαριστός τά δαιμόνια. "Ναί –ἀποκρίθηκε τό ἕνα ἀπό αὐτά– μέ εἶχε βγάλει πρίν ἀπό χρόνια, ἀπό ἕνα νεαρό στό Ἀγρίνιο".

"Ἄαα –ψιθύρισε ὁ Δεσπότης– τώρα ἐξηγεῖται ἡ ὑπόθεση...". "Ποιά ὑπόθεση Σεβασμιώτατε;" τόν ρώτησα. "Θά σᾶς πῶ μόλις τελειώσουμε" ἀπάντησε.

Μετά τό τέλος τῶν ἐξορκισμῶν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης μας, διηγήθηκε ὅτι ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἐδέσσης κυρός Καλλίνικος, ὅταν ἦταν ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, τοῦ εἶχε ἀναφέρει σέ κάποια συζήτησή τους, ὅτι δυό κληρικοί στό Ἀγρίνιο, (δέν ἀπεκάλυψε ὅμως ὀνόματα), κλήθηκαν νά προσευχηθοῦν γιά ἕνα νεαρό δαιμονιζόμενο. Μετά τήν ἀνάγνωση τῶν ἐξορκισμῶν ὁ ἕνας ἔφυγε. Ὁ ἄλλος, συμπονώντας τόν βασανιζόμενο νέο, ἔμεινε μαζύ του σχεδόν ὅλη τή νύχτα προσευχόμενος καί τελικά τό δαιμόνιο ἔφυγε.

Οἱ δύο νεαρές δαιμονιζόμενες –ὅπως μᾶς εἶχε ἀναφέρει μετά μερικούς μῆνες ὁ μακαριστός Μητροπολίτης μας– ἐλευθερώθηκαν ἀπό τά δαιμόνια στόν τάφο τοῦ π. Ἀθανασίου Χαμακιώτη, ὅπου εἶχαν πάει νά προσκυνήσουν μέ ὑπόδειξη τοῦ Δεσπότη. (Ἄργος 25-4-2013)».

Ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος πολλές φορές μοῦ διηγήθηκε αὐτό τό περιστατικό. Μάλιστα δέ τό ἴδιο διηγήθηκε σέ πολλούς ἀνθρώπους πού μέ συνόδευσαν σέ μιά ἐπίσκεψή μου στό Ναύπλιο. Πέρα ἀπό ὅσα γράφει ὁ π. Δημήτριος, ὁ Ἰάκωβος μοῦ εἶχε πῆ, μπροστά σέ συνοδούς μου, ὅτι τό δαιμόνιο, μεταξύ τῶν ἄλλων, εἶπε:

«Μέ καῖς. Ὅμως δέν φταῖς ἐσύ, ἀλλά αὐτός πού σέ ἔκανε Δεσπότη». Ἀμέσως ὁ Ἰάκωβος ρώτησε: «Ποιός μέ ἔκανε Δεσπότη;». Τό δαιμόνιο ἀπάντησε: «Ὁ Καλλίνικος (ἄς σημειωθῆ ὅτι ἡ κοπέλα ἐκείνη δέν ἐγνώριζε τόν Καλλίνικο, πού εἶχε πεθάνει πρίν λίγα χρόνια). Αὐτός σέ ἀγαποῦσε, ἤθελε νά σέ κάνη Δεσπότη, ἀλλά σέ ἔκανε τώρα πού βρίσκεται στόν οὐρανό. Αὐτός μέ ἔβγαλε πρίν λίγα χρόνια ἀπό ἕναν ἄνθρωπο (πράγματι εἶχε θεραπεύσει ἕναν δαιμονισμένο) καί ἐγώ τόν πολεμοῦσα σέ ὅλη τήν ζωή του. Κατόρθωσα νά τοῦ φάω τήν σάρκα του (μέ τήν ἀρρώστια), ἀλλά αὐτός λάμπει στόν οὐρανό. Τόν ἁγίασε τό ἄδειο πορτοφόλι του. Αὐτός σέ προστατεύει. Ἄν σέ δῶ χωρίς αὐτόν θά σοῦ κάνω κακό».

(Πατήρ Δημήτριος Κωστόπουλος, εφημέριος του Ναού του Αγίου Βασιλείου, Άργος)

Όταν εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Καλλίνικος και το σώμα του ήταν εκτεθειμένο στον ναό, πήγαμε κι εμείς στην Έδεσσα να του φιλήσουμε το χέρι. Κρατούσα στην αγκαλιά μου το τρίτο μου παιδί, που ήταν τότε οκτώ μηνών. Θεωρούσα ευλογία να φιλήσει κι αυτό το χέρι του Μητροπολίτη, γι' αυτό του έσκυψα το κεφαλάκι για να αγγίξει με τα χείλη του το χέρι του. Το παιδί όμως έπιασε με το χεράκι του το χέρι του Μητροπολίτη και το σήκωσε από το στήθος του. Έμεινα άφωνη από την έκπληξη, διότι ήξερα ότι οι νεκροί έχουν το σώμα άκαμπτο, και ένα τόσο μικρό παιδί δεν μπορούσε να έχει τόση δύναμη.

(Μαρία Τσιτσιρίκη)

Μετά τον θάνατο του συζύγου μου, ο γιος μου αρρώστησε. Είχε πολύ υψηλό πυρετό, που δεν υποχωρούσε με κανένα φάρμακο. Μετά από μια δύσκολη νύχτα, θυμήθηκα ότι είχα για ευλογία μια μαξιλαροθήκη του Μητροπολίτη μας Καλλινίκου. Την έβαλα στο κεφάλι του παιδιού. Εξαντλημένη καθώς ήμουν, με πήρε ο ύπνος για καμιά πεντάλεπτο, και στον ύπνο μου είδα τον Μητροπολίτη Καλλίνικο ντυμένο με λαμπρό λευκό ένδυμα, να σκορπίζει φως. Με χαρούμενο πρόσωπο, κάθισε στο κρεβάτι ακριβώς εκεί όπου είχα βάλει τη μαξιλαροθήκη. Μετά από λίγα μόλις λεπτά, όταν άνοιξα τα μάτια, είδα ότι ο γιος μου δεν είχε καθόλου πυρετό, είχε συνέλθει τελείως και ήταν γεμάτος ενέργεια και χαρούμενος.

(Ευθυμία Δανέζη)

 ***

Μετὰ ἀπὸ 13 χρόνια παραμονῆς μας στὸ Ἡράκλειο Κρήτης δίπλα στὸν Σεβασμιώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης κ.κ. Εἰρηναῖο, ὁ ἅγιος Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ ἔλθουμε νὰ ζήσουμε μόνιμα στὴν ὄμορφη πόλη τῆς Ἐδέσσας ἐγὼ ὁ Ἐμμανουήλ, ἡ σύζυγός μου ἡ Ἄννα (ἀπὸ τὴν Κερασιά), ὁ γιός μας Δημήτρης (8 ἐτῶν) καὶ ἡ κόρη μας Μαρίνα (3 ἐτῶν).

Ὅταν ἤλθαμε μόνιμα στὴν Ἔδεσσα (Νοέμβριος 2020), ἡ μεγάλη μας παρηγοριὰ ἦταν ὁ ἅγιος Καλλίνικος, τοῦ ὁποίου ἡ ἁγιοκατάταξη εἶχε γίνει λίγες μέρες πρίν. Ἡ μεγάλη αὐτὴ ἀλλαγὴ στὴν ζωή μας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ περιοριστικὰ μέτρα τῆς πολιτείας γιὰ τὸν κορωνοϊό, δὲν ἦταν εὔκολα γιὰ μᾶς. Εἴχαμε πιεστεῖ ἀπὸ πολλὲς πλευρές. Θέλαμε ἐκ βάθους καρδίας μιὰ εἰκόνα τοῦ ἁγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Ἐδέσσης, γιὰ νὰ τὴν ἔχουμε στὸ δωμάτιό μας. Ὁ ἅγιος Θεὸς εἰσάκουσε τὴν ἐπιθυμία μας καὶ ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν, χωρὶς νὰ ἔχουμε ἀναφέρει σὲ κανένα τίποτα, ἦλθε στὸ σπίτι μας ἕνα δῶρο ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τοῦ Πέτρου ἀπὸ τὴν Κερασιά (γιὸ τοῦ πατέρα Ἰωάννη τῆς Κερασιᾶς). Ἦταν μιὰ εἰκόνα τοῦ ἀγαπημένου μας ἁγίου Καλλινίκου. Δόξα τῷ Θεῷ!

Ὅλοι μας προσκυνήσαμε τὸν Ἅγιο καὶ μετὰ κρεμάσαμε τὴν εἰκόνα στὸν τοῖχο. Ἡ Μαρινούλα ὅμως ἤθελε συχνὰ νὰ τῆς κατεβάζουμε τὴν εἰκόνα γιὰ νὰ τὴν ἀκουμπᾶ, νὰ τὴν περιεργάζεται καὶ νὰ προσκυνᾶ τὸν Ἅγιο. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες σταμάτησε ὁ ἔντονος ἐνθουσιασμός μας καὶ ἀντιμετωπίζαμε τὸν Ἅγιο ὅπως ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους.

Ἕνα μεσημέρι ὁ γράφων καὶ ἡ Μαρίνα πηγαίναμε τὴν συνηθισμένη βόλτα μας γιὰ νὰ ξεσκάσουμε ἀπὸ τὴν κλεισούρα τῆς καραντίνας. Καθὼς λοιπὸν περπατούσαμε στὸ πάρκο τῶν μικρῶν καταρρακτῶν καὶ ἐνῶ εἶχε ἀρκετὲς μέρες νὰ γίνει ἀναφορὰ στὸ σπίτι γιὰ τὸν Ἅγιο, ἀπὸ μόνη της καὶ ἐντελῶς αὐθόρμητα, λέει ἡ Μαρίνα δείχνοντας πρὸς τὴν μεριὰ τῶν κερκίδων: «Ἄαα! Μπαμπά! Ὁ ἅγιος Καλλίνικος»! Τὴν ρώτησα, «Μαρίνα, βλέπεις τὸν ἅγιο Καλλίνικο;». Καὶ ἐκείνη, ἐντελῶς φυσιολογικὰ καὶ αὐθόρμητα ἀπαντᾶ, «Ναί· ἐκεῖ εἶναι»! Καὶ ἔδειξε ξανὰ στὸ ἴδιο ἀκριβῶς σημεῖο.

Ἕνα ἄλλο μεσημέρι καὶ ἐνῶ πηγαίναμε πάλι τὴν συνηθισμένη μεσημεριανή μας βόλτα, ἔγινε ἀκριβῶς ἡ ἴδια ἐμφάνιση τοῦ Ἁγίου στὴν Μαρίνα πλησίον τῆς Ἁγίας Σκέπης, κοντὰ στὸ κατάστημα παιχνιδιῶν «Σεραφίνο».

Μακάρι νὰ ἀξιώσει ὅλους μας ὁ Ἅγιος Θεὸς νὰ ξαναγίνουμε παιδιά, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε καθαρά, ἁγνὰ καὶ ἀθῶα.

(Εμμανουήλ Δ. Παπαδάκης, Έδεσσα, 06.01.2021)

***

Στις 7 Αυγούστου 2021, την παραμονή της εορτής του Αγίου Καλλινίκου, ετοιμαζόμουν να πάω στην Έδεσσα, για να πάρω κι εγώ μέρος στον Εσπερινό που τελούνταν προς τιμήν του. Γύρω στις 4 το απόγευμα, ξάπλωσα λίγο στο κρεβάτι για να ξεκουραστώ πριν από την αναχώρηση. Μόλις ξάπλωσα, άκουσα να ψάλλεται μέσα στο σπίτι το απολυτίκιο του Αγίου Καλλινίκου: «Τον ποιμένα της Εδέσσης, τον Ιεράρχη τον αοίδιμο...» Απορούσα ποιος θα μπορούσε να ψάλλει. Ίσως η σύζυγός μου... Αλλά η σύζυγός μου κοιμόταν! Μήπως ξέχασα την τηλεόραση ανοιχτή; Σηκώθηκα από το κρεβάτι, αλλά είδα ότι η τηλεόραση ήταν κλειστή. Οι πόρτες και τα παράθυρα ήταν όλα κλειστά. Έπειτα το βλέμμα μου έπεσε σε έναν σταυρό που είχε λάβει η σύζυγός μου από τον Μητροπολίτη Ιωήλ, ο οποίος είχε ένα τεμάχιο από τα λείψανα του Αγίου Καλλινίκου. Όταν πλησίασα να κοιτάξω τον σταυρό, τι να δω; Ο σταυρός είχε γεμίσει μύρο. Τα λείψανα του Αγίου ανέβλυζαν μύρο και ευωδία!

Έκπληκτος από το γεγονός, επέστρεψα στο κρεβάτι. Και δεν ξέρω αν σε όνειρο ή στον ξύπνιο μου, δεν μπορώ να το καταλάβω, είδα τον Άγιο Καλλίνικο. Εγώ δεν τον είχα γνωρίσει όσο ζούσε! Και ο Άγιος μου είπε:

- Πήγαινε στον Εσπερινό και πες εκ μέρους μου στον Μητροπολίτη Ιωήλ αύριο το πρωί στη Θεία Λειτουργία να φορέσει τον σταυρό που του έδωσα όταν τον χειροτόνησα ιερέα!

Από πού να ξέρω εγώ ποιον σταυρό είχε δώσει ο Άγιος στον Μητροπολίτη Ιωήλ στη χειροτονία;

Πήγα στην Έδεσσα στον Εσπερινό του Αγίου και μετά την ακολουθία διηγήθηκα όσα συνέβησαν στον Μητροπολίτη Ιωήλ και σε όλους τους ιεράρχες και ιερείς που ήταν παρόντες στην ακολουθία. Ο Μητροπολίτης άρχισε να κλαίει, διότι πράγματι, όταν τον είχε χειροτονήσει, ο Άγιος Καλλίνικος είχε βγάλει από τον λαιμό του τον σταυρό που φορούσε εκείνη την ημέρα και του τον είχε χαρίσει!

(Ένας διάκονος από την πόλη των Γιαννιτσών, Μητρόπολη Εδέσσης)

Σε μια γυναικεία μονή στην Καλιφόρνια, που ίδρυσε ο Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης, φυλάσσεται ένα τεμάχιο από τα λείψανα του Αγίου Καλλινίκου. Επειδή στην Καλιφόρνια δεν είχε βρέξει εδώ και 7 χρόνια, τον Φεβρουάριο του 2022 οι μοναχές έκαναν λιτανεία με τα λείψανα του αγίου, παρακαλώντας τον να μεσιτεύσει ώστε ο Κύριος να στείλει βροχή. Μία ώρα μετά τη λιτανεία, προς έκπληξη όλων, έβρεξε και μάλιστα χιόνισε.

Θαύματα από το βιβλίο
Ο βίος και η Παράκληση
του εν Αγίοις Πατρός ημών
Καλλινίκου Εδέσσης,
Εκδόσεις Bonifaciu

Ο Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν εἰς ἄῤῥητον ὕψος ἀρθέντα νήψεως ἐν Ὄρει Ἁγιωνύμῳ ἀσκητικῇ ἀγωγῇ, Κολιτσοῦ δι' ἧς τὴν Σκήτην καθηγίασεν ἄρτι, τιμήσωμεν φαιδρῶς, Διονύσιον σεπτόν, ἡδύφθογγον ὡς κινύραν τοῦ ἱεροῦ Παρακλήτου, αὐτοῦ θερμὰς λιτὰς αἰτούμενοι

***

Ο Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1909, στο Βορνιτσένι του Μποτοσάνι, στην ευλογημένη γη της Ρουμανίας, σε οικογένεια ευσεβών αγροτών, και έλαβε στο βάπτισμα το όνομα Δημήτριος. Οι γονείς του, ο Ιωάννης Βασίλειος και η Κασσάνδρα Ιγνάτ, απέκτησαν οκτώ παιδιά, από τα οποία τα τέσσερα έφυγαν για την αιωνιότητα σε τρυφερή ηλικία.

Νωρίς, όταν ήταν δύο ετών, έμεινε ορφανός από πατέρα, περνώντας στη φροντίδα της μητέρας του και του μεγαλύτερου αδελφού του, Γεωργίου, ο οποίος επέλεξε τον μοναχικό δρόμο, εντασσόμενος στη Σκήτη Μάγκουρα του Βακάου. Νιώθοντας το κάλεσμα για τη μοναχική πολιτεία, ο Δημήτριος αποφασίζει σε ηλικία 14 ετών να ακολουθήσει τον αδελφό του, πηγαίνοντας στην ίδια σκήτη, όπου ο Γεώργιος είχε ήδη λάβει το αγγελικό σχήμα με το όνομα Γυμνάσιος.

Ζηλεύοντας τους πατέρες των παλαιών χρόνων, ο πατήρ Γυμνάσιος και ο αδελφός Δημήτριος αποφασίζουν να αφήσουν την πατρίδα τους, αναζητώντας αυστηρότερο τόπο ασκήσεως, και έτσι κατευθύνονται προς την πατρίδα των μοναχών, το Άγιον Όρος. Σε αυτόν τον τόπο, που προστατεύεται από την Υπεραγία Θεοτόκο, ο Όσιος Διονύσιος αγωνίστηκε με σταθερότητα επί 78 χρόνια. Στην αρχή εγκαταστάθηκε στο Κελλί της Αγίας Ζώνης (Μανδηλίου) στην Καψάλα, αλλά σύντομα στάλθηκε από τον αδελφό του στο Κελλί των Εισοδίων της Θεοτόκου κοντά στις Καρυές, για να κάνει μερικούς μήνες υπακοή κοντά σε έναν άγνωστο πατέρα και έτσι να συνηθίσει την ξενιτεία.

Το 1927 το Κελλί του Ευαγγελισμού της Μονής Παντοκράτορος τίθεται προς πώληση από κάποιους Ρουμάνους πατέρες που ήθελαν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Παίρνοντας ως γέροντα τον πατέρα Σεβαστιανό Μπουρνίκι, έναν μοναχό στολισμένο με την αρετή, οι δύο αδελφοί αγόρασαν με μεγάλο κόπο το κελλί, για να μπορέσουν να εγκατασταθούν στο Άγιον Όρος. Για την εξόφληση των χρεών, ο αδελφός Δημήτριος και ο πατήρ Γυμνάσιος κοπίασαν επί τρία χρόνια ως εργάτες στη Μονή Ιβήρων. Όσο ζούσαν στο Κελλί του Ευαγγελισμού είχαν πολλούς φοβερούς πειρασμούς και διαβολικές εμφανίσεις, αλλά με όλες τις δυσκολίες που είχαν, όντας συχνά εξαντλημένοι μετά από μια μέρα εργασίας, ποτέ δεν παραμέλησαν τις ακολουθίες στην εκκλησία και τον κανόνα στο κελλί, τα δύο φτερά του μοναχού, και πάντοτε εμπιστεύονταν την πρόνοια του Θεού. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, ο Όσιος Διονύσιος είχε ως πνευματικό, καθοδηγητή και βοηθό τον Όσιο Αντίπα Ντινέσκου, αυστηρό ασκητή, πρώην ηγούμενο της Σκήτης Προδρόμου, ο οποίος τότε ζούσε σε ένα ερημικό κελλί, όχι μακριά από τη Μονή Σταυρονικήτα. Επίσης σε αυτή την περίοδο, ο Όσιος Διονύσιος τελειοποιήθηκε στα μυστικά της ψαλτικής, μαθαίνοντας την εκκλησιαστική μουσική ως πνευματική τέχνη από τον Μοναχό Ιάκωβο Ντέτσιου, μαθητή του Οσίου Νεκταρίου του Πρωτοψάλτου.

https://www.youtube.com/watch?v=wVtY54RuLj8

Την εορτή του Αγίου Νικολάου του 1927, ο αδελφός Δημήτριος εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Διονύσιος, και στις 2 Ιανουαρίου 1931 ο Όσιος Διονύσιος χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος για το Κελλί του Ευαγγελισμού. Το 1932, μετά την κοίμηση του πρώτου γέροντά τους, του Μοναχού Σεβαστιανού, ο Όσιος Διονύσιος μπαίνει, μαζί με τον αδελφό του Γυμνάσιο, στην υπακοή ενός άλλου ενάρετου ασκητή, του Μοναχού Γεδεών Κελάρου, γέροντα του Κελλιού του Αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ, που βρισκόταν επίσης στην Καψάλα, στην περιοχή της Μονής Παντοκράτορος. Ο Μοναχός Γεδεών πήρε τους δύο αδελφούς στη συνοδεία του με τη συμβουλή του Οσίου Αντίπα Ντινέσκου, ο οποίος τους γνώριζε καλά, γνωρίζοντας τόσο την αξιοσύνη τους όσο και τη φτώχεια στην οποία ζούσαν. Στις 13 Αυγούστου 1937, ο Όσιος Διονύσιος χειροτονήθηκε ιερομόναχος, λειτουργώντας με πολύ ζήλο μπροστά στην Αγία Τράπεζα.

Λίγο αργότερα, η συνοδεία του Αγίου Τύχωνος αγόρασε και το Κελλί του Αγίου Γεωργίου της Κολιτσού, στην περιοχή της Μονής Βατοπαιδίου, επιθυμώντας να σχηματίσει μεγαλύτερη αδελφότητα. Το 1945 ο Όσιος Διονύσιος χειροθετήθηκε πνευματικός, γενόμενος απλανής οδηγός πολλών ψυχών προς τη σωτηρία. Δύο χρόνια αργότερα, εκάρη μεγαλόσχημος. Την ακολουθία τέλεσε ο μεγάλος ασκητής Όσιος Ιωάννης Γκούτσου από το γειτονικό κελλί της Κολιτσού, που τιμάται στο Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου, με ανάδοχο τον αδελφό του, τον Όσιο Γυμνάσιο τον Ιεροσχημόναχο.

Το 1979 ο Όσιος Διονύσιος έγινε γέροντας του Κελλιού του Αγίου Γεωργίου – Κολιτσού, μένοντας σε αυτή τη διακονία μέχρι την κοίμησή του το 2004.

Ο Όσιος Διονύσιος είχε τέλεια ταπείνωση και υπερβολική αγάπη, γι' αυτό τον τιμούσαν όλοι οι Αγιορείτες και πλήθη πιστών, ηγούμενοι, λόγιοι θεολόγοι, απλοί μοναχοί, προσκυνητές, ακόμη και αξιωματούχοι και επιφανείς άνθρωποι, ηγέτες λαών· όλοι έβρισκαν ωφέλιμο λόγο όταν έρχονταν στον Όσιο πνευματικό της ερήμου της Κολιτσού. Η απλή του διδασκαλία, γεμάτη αγάπη και ταπείνωση, διαπερνούσε και την πιο πέτρινη καρδιά. Ως γέροντας του κελλιού, ποτέ δεν έλεγχε κανέναν φανερά. Πάντοτε προσπαθούσε να εξηγήσει σε όποιον έσφαλε με πραότητα, χωρίς να τον κατηγορεί. Υπέμεινε πολλές ταπεινώσεις από ορισμένους μοναχούς, αλλά ποτέ δεν τους έκρινε· πάντοτε ταπεινωνόταν και προσπαθούσε να βρει δικαιολογίες για τη συμπεριφορά τους.

Δέκα χρόνια πριν από την εκδημία του προς τον Κύριο, ο Άγιος έχασε την σωματική του όραση. Με την ταπείνωσή του, αγκάλιασε τον πόνο, παραδίδοντας τον εαυτό του ολοκληρωτικά στη φροντίδα του Θεού. Ήταν τέλειος ασκητής. Κοιμόταν δύο - τρεις ώρες τη νύχτα και ξυπνούσε για να προσευχηθεί. Αναπαυόταν ακόμη μία ή δύο ώρες το μεσημέρι. Τη νύχτα, πολλές φορές, ξυπνούσε νωρίτερα από φόβο μήπως κοιμηθεί πολύ και δεν έχει πια χρόνο για προσευχή. Πάντοτε έκανε τον κανόνα του πίσω από την πόρτα του κελλιού. Όταν έμπαιναν οι υποτακτικοί να δουν αν χρειάζεται κάτι, ο Όσιος αμέσως κρυβόταν, καθόταν στο κρεβάτι, σαν να αναπαυόταν. Ήθελε η άσκησή του να μη γίνεται γνωστή παρά μόνο στον Θεό. Έδινε μεγάλη σημασία στη συμμετοχή στις ακολουθίες της Εκκλησίας. Είχε πολύ ζήλο και υπομονή. Στεκόταν στο στασίδι και υπέμενε με ανδρεία τις αδυναμίες του γήρατος. Κάποτε βογκούσε από τους πόνους που είχε. Όλο το σώμα του πονούσε φοβερά, αλλά δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς τις ακολουθίες της εκκλησίας και τον κανόνα του κελλιού. Η άγια πολιτεία του Οσίου Διονυσίου και οι πνευματικοί του αγώνες έκαναν τις δυνάμεις του σκότους να τον πολεμήσουν πολλές φορές, μη ανεχόμενες τα θεάρεστα έργα του και την αυστηρή, ισάγγελη πολιτεία του. Τελείωσε αυτή τη ζωή στις 11 Μαΐου 2004, περιτριγυρισμένος από τους υποτακτικούς του.

Λάμποντας στην αρετή, στην αγάπη και την ταπείνωση, έγινε δοχείο των θείων χαρισμάτων, της διακρίσεως και της προοράσεως, και αναδείχθηκε σοφός οδηγός των ψυχών. Μετά την κοίμησή του, το σώμα του Οσίου Διονυσίου ανέδιδε πνευματική ευωδία, όπως συχνά συνέβαινε και στη ζωή του, φανερώνοντας έτσι για άλλη μια φορά ο Θεός τον ευάρεστο ενώπιόν Του.

Το Μηναίο των Ρουμάνων αγίων, τόμος Δ΄,
Εκδόσεις του Ινστιτούτου Βιβλικής και Ορθόδοξης Ιεραποστολής

***

Μαρτυρίες

Το χάρισμα της διοράσεως

Για την πολλή ταπείνωση και φιλανθρωπία του, ο Θεός προίκισε τον πατέρα Διονύσιο με πνευματικά χαρίσματα. Ένα από αυτά ήταν η διόραση, δηλαδή η δυνατότητα να βλέπει τα κρυφά πράγματα των ψυχών και της ζωής των ανθρώπων.

Κάποτε, ένας Έλληνας από τη Θεσσαλονίκη, ο Χρυσόστομος, ήρθε να εξομολογηθεί. Ομολόγησε στον πατέρα Διονύσιο ότι είχε μια κόρη δαιμονισμένη και ότι το πάθαινε αυτό ως τιμωρία για τις αμαρτίες του. Δεν είπε όμως ποιες ήταν αυτές οι αμαρτίες. Αλλά ο Πάτερ ήξερε:

– Εσύ θα έπρεπε να έχεις τέσσερα παιδιά, αλλά τα δύο τα έριξες, γι' αυτό ο Θεός επέτρεψε στην κόρη σου αυτή την ασθένεια.

Ο Χρυσόστομος έμεινε κόκαλο. Κανείς εκτός από αυτόν και τη σύζυγό του δεν ήξερε για εκείνες τις αμαρτίες. Πώς τις γνώριζε αυτός ο πνευματικός από την ερημιά της Κολιτσού;

Με τη συνηθισμένη του λεπτότητα, να μην πληγώνει ή να μην αποθαρρύνει καμία ψυχή, ο Πάτερ τον παρηγόρησε λέγοντάς του ότι ο Θεός θα δεχθεί τη μετάνοιά του, διότι όταν διέπραξε εκείνες τις αμαρτίες δεν ήξερε πόσο σοβαρές ήταν. Τον συμβούλευσε να έχει υπομονή, του έδωσε κανόνα μετανοίας και τον διαβεβαίωσε ότι η κόρη του θα γίνει καλά.

Ο Χρυσόστομος έφυγε για το σπίτι του πετώντας. Ο πατήρ Διονύσιος του είχε σηκώσει από την ψυχή το βάρος των δύο βαριών αμαρτιών που ποτέ δεν είχε τολμήσει να εξομολογηθεί.

*

Μια άλλη φορά, ήρθε στην Καλύβη της Κολιτσού μια ομάδα Ρουμάνων προσκυνητών. Ο πατήρ Διονύσιος δεν τους γνώριζε ούτε μπορούσε να τους δει, διότι ήταν ήδη τυφλός. Παρ' όλα αυτά, πλησίασε έναν από αυτούς, τον έπιασε από το χέρι με αγάπη και του είπε:

– Βρε Γιάννη, εσύ έχεις γυναίκα και δύο αγόρια, αλλά ζείτε χωρίς στεφάνι.

Από την έκπληξη, ο Γιάννης έμεινε άφωνος: «Από πού ξέρει αυτός ο τυφλός γέρος τη ζωή μου;».

– Να στεφανωθείτε, Γιάννη, για να έρθει η ευλογία του Θεού πάνω σας!

Όταν επέστρεψε στο σπίτι, στη Ρουμανία, διηγήθηκε στη γυναίκα του το περιστατικό.

– Έλα να στεφανωθούμε, γιατί έτσι είναι σωστό!

– Κοίτα τη δουλειά σου, άντρα μου! Θα γελάει ο κόσμος μαζί μας! Θα γίνω εγώ νύφη τώρα, που έχουμε δύο μεγάλα παιδιά;!

Μετά από καιρό, ο Γιάννης πήγε πάλι στην Κολιτσού, αλλά ο πατήρ Διονύσιος είχε πεθάνει, γι' αυτό γονάτισε στον τάφο του και προσευχήθηκε:

– Πάτερ, συγχώρεσέ με! Η γυναίκα μου δεν θέλει με τίποτα να στεφανωθούμε. Κάνε κάτι!

Όταν γύρισε, η σύζυγός του τον περίμενε:

– Βρε Γιάννη, ξέρεις ότι έχεις δίκιο; Έλα να στεφανωθούμε!

Στεφανώθηκαν εκείνοι, στεφανώθηκαν τα παιδιά τους, και στεφάνωσαν και μερικές δεκάδες οικογένειες. Και αληθινά η ευλογία του Θεού κατέβηκε πάνω τους, διότι ήρθαν στον κόσμο τα εγγόνια που περίμεναν τόσο καιρό. Η διόραση και η προσευχή του Οσίου Διονυσίου άλλαξαν τη ζωή μιας ολόκληρης κοινότητας.

Το χάρισμα της προοράσεως

Ένα άλλο χάρισμα του πατρός Διονυσίου ήταν η πρόοραση: ο Θεός του αποκάλυπτε από πριν τι επρόκειτο να συμβεί.

Κάποτε, ένας πιστός από την Κύπρο είχε ένα κοριτσάκι βαριά άρρωστο, σε κώμα. Τηλεφώνησε στον πατέρα Διονύσιο στην Κολιτσού και του ζήτησε να προσευχηθεί. Αφού τον άκουσε, ο Πάτερ του απάντησε:

– Η κόρη σου θα πεθάνει. Έλαβα αυτή την πληροφορία από το Άγιο Πνεύμα για να σου την πω.

Πράγματι, μετά από λίγες μέρες το παιδί πέθανε. Μετά την ταφή, ο πατέρας του ήρθε στο Άγιον Όρος να ευχαριστήσει τον πατέρα Διονύσιο. Ο λόγος του, όσο οδυνηρός κι αν ήταν για την οικογένεια, τους είχε παρηγορήσει με τη βεβαιότητα ότι αυτό ήταν θέλημα Θεού, και αν Εκείνος αποφάσισε να τους πάρει το κοριτσάκι, τότε σίγουρα του είχε ετοιμάσει εκεί κάτι καλύτερο. Έτσι είχαν καταφέρει να δεχθούν τον θάνατο του παιδιού με περισσότερη ειρήνη.

*

Μια άλλη φορά, οι πατέρες στην Κολιτσού περίμεναν να λάβουν από την Αθήνα κάποια φυλλάδια με την Παράκληση του Αγίου Γεωργίου, του προστάτη του Κελλιού τους. Οι Έλληνες εκδότες τηλεφώνησαν να πουν ότι το Σάββατο του Λαζάρου θα έρθουν να τα φέρουν.

Την Παρασκευή, οι υποτακτικοί πήγαν να δώσουν το καλό νέο στον Γέροντα Διονύσιο:

– Αύριο έρχονται επιτέλους οι Παρακλήσεις του Αγίου Γεωργίου!

– Γιατί αύριο; Σήμερα!

– Όχι, Πάτερ, αύριο, έτσι είπαν!

– Σίγουρα όχι σήμερα;

– Όχι, αύριο, το Σάββατο του Λαζάρου, έτσι συμφωνήθηκε!

– Ε, πώς θα μπορέσουν! υποχώρησε ο Πάτερ.

Η συζήτηση δεν είχε τελειώσει ακόμη, όταν κάποιος ανήγγειλε ότι είχε φτάσει στην αυλή ένα αυτοκίνητο φορτωμένο με φυλλάδια.

Κάτω από την ομπρέλα της προσευχής

Ο πατήρ Διονύσιος είχε ένα πολύ ευλαβές πνευματικό τέκνο, έναν Έλληνα καθηγητή που ερχόταν κατά διαστήματα στο Άγιον Όρος και πήγαινε σε αυτόν να εξομολογηθεί.

Κάποτε, αυτός ο καθηγητής έφθασε, όπως συνήθως, στη Μονή Βατοπαιδίου, με σκοπό να ξεκινήσει από εκεί για το Κελλί «Άγιος Γεώργιος», στον πατέρα Διονύσιο. Όσο καιρό έμεινε στο Βατοπαίδι, έβρεχε καταρρακτωδώς και δεν βρήκε τίποτα με το οποίο να πάει στην Κολιτσού.

Τελικά, στεκόμενος στην πύλη της μονής, είπε μέσα του: «Πρέπει οπωσδήποτε να πάω. Θα ξεκινήσω με τα πόδια! Με τις ευχές του πατρός Διονυσίου, όλα θα πάνε καλά. Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί από το να βραχώ ως το κόκαλο;».

Και ξεκίνησε με τα πόδια. Δεν είχε ούτε καν ομπρέλα, και η βροχή συνέχιζε να πέφτει καταρρακτωδώς. Διένυσε αρκετά δύσκολα τον δρόμο μέχρι την Κολιτσού. Όταν έφτασε, κατάλαβε ότι όλα τα ρούχα του ήταν στεγνά και δεν είχε ούτε μια σταγόνα λάσπη στα παπούτσια, μολονότι ο δρόμος ήταν λασπωμένος.

Κατάπληκτος, πήγε κατευθείαν στον πατέρα Διονύσιο:

– Πάτερ, σας ευχαριστώ που προσευχηθήκατε! Δείτε, αν και βρέχει καταρρακτωδώς, εγώ δεν βράχηκα καθόλου...

– Άσ' το, άσ' το! τον διέκοψε ο Πάτερ. Για την αγάπη σου σε φύλαξε ο Θεός, επειδή είχες ζήλο να έρθεις με τέτοιον καιρό. Όχι για μένα, γιατί εγώ είμαι ένας άχρηστος!

Και άλλαξε γρήγορα κουβέντα, μήπως διαδοθεί ότι προστάζει τη βροχή ποιον να βρέξει και ποιον όχι.

Ο παρηγορητής των ψυχών,
Όσιος Διονύσιος της Κολιτσού,
Εκδόσεις Bonifaciu